wtorek, 26 maja 2015

za co lubię Czechy


Czechy to kraj, w którym byłam kilkadziesiąt razy. Czasem przejazdem, ale zazwyczaj były to pobyty kilkudniowe czy nawet ponad tygodniowe, przemyślane, choć jak zawsze odrobinę spontaniczne - i oczywiście wyładowane po brzegi widokami, gorzkim smakiem piwa, łamanymi próbami mówienia w języku, w którym biegle czytam, ale gdy słyszę swoje wypowiedzi, to łapię się w duszy za głowę (jestem jednak w stanie na luzie prawie wszystko ze spraw praktycznych załatwić).
Jeżdżę do Czech od 1998 roku dość regularnie, ostatnimi laty coraz częściej. W 2013 z dwunastu miesięcy roku spędziłam tam ponad 40 dni. To ewidentnie kraj mi najbliższy z obcych, kraina, w której poruszam się już w miarę sprawnie i czuję bezpieczniej niż na innych, obcych ziemiach, a kody kulturowe czytam z mniejszym namysłem i wahaniem niż w Niemczech czy Holandii.


Lubię ten kraj za spokój, spokój o każdej porze dnia i nocy.
Za to, że możesz wejść do speluny, być jedyną w tym przybytku kobietą, siedzieć wśród pijanych mężczyzn oglądających mecz hokeja Czechy-Białoruś, rozmawiać z towarzyszem w obcym języku - i nikt się nie przysiądzie, nikt nie skomentuje, nikomu nie przeszkadzasz. Nikt nie PATRZY.
Za to, że piwo tańsze od wody.
Za malutkie sklepiki ze zdrową żywnością w każdym zadupiu.
Za sklepy z lanym winem, lanym do takich plastików jak po oleju - a klasy wyższej niż kupowane na masę w Polsce butelkowane Sofie czy Fresco (tfu).


Za świetną, rozbudowaną sieć kolejową, pociągi, w których nie ma tłoku i które podjeżdżają co 20 minut. Czy wiecie, że za różne typy pociągów na tej samej trasie zapłacicie tyle samo, o ile należą do Ceskych Drah (czyli nie są Pendolino, regio jetem lub Leo Expressem)? Czyli nie ma znaczenia, czy wsiadasz w osobak, rychlik czy express - płacisz za dystans, nie za komfort (nie ma zresztą na co narzekać). Bilety są bardzo tanio w porównaniu z polskimi i nikt nie zmusza do wykupienia miejscówki. Jest miejsce, siadasz. A zawsze jest.


Krótki dzień pracy - może czasem pokrzyżować plany turystce, ale mocno go popieram. Czesi nie siedzą w pracy do wieczora, nie trzymają sklepów otwartych do 22 i później, raczej wcześnie wstają, wcześnie zaczynają pracę i wcześnie ją kończą. Wiele miejsc, nawet knajp, jest do 15-15.30. U nas nie do pomyślenia, a ja się cieszę, że właściciel czy pracownik danego miejsca ma czas dla rodziny i nie musi zasuwać za grosze do nocy.


Bezpieczeństwo - byliśmy w nocy w parku w środku miasta. Naprawdę w nocy, między 22 a 23. Ludzie skracają sobie przez niego drogę, biegają samotne dziewczyny. I wcale nie są niesamowicie odważne - wiedzą, że nic złego ich nie spotka, więc czują się bezpieczne. Nikt nie drze mordy, nie bije butelek, nie ma kałuż rzygów, śpiewów po nocy.
Dwa tygodnie temu wróciłam z tygodniowej podróży po Morawach. Tak się złożyło, że akurat odbywały się mistrzostwa w hokeju, sporcie narodowym Czechów (nie pytajcie mnie dlaczego). Wszyscy pili, ale nikt nie był pijany, nikt się nie zataczał, nie krzyczał. Jedyna napotkana głośna grupa kibiców pochodziła z Finlandii.




Jedźcie, i to raczej na prowincję. Praga to naprawdę nie są Czechy.

niedziela, 24 maja 2015

idą zmiany

Po ponad sześciu latach stwierdzam, że nie mam już ochoty pisać w kółko o jedzeniu i przepisach.
Bardzo mnie deprymuje konieczność wspominania non stop o tym, co jadłam i z czego się składało - nie zrozumcie mnie źle, nadal lubię gotować i - zwłaszcza - jeść - ale nie mam już siły o tym pisać, robić zdjęć każdej potrawie i zastanawiać się, czy w relacji "skądś" nie jest za mało zdjęć jedzenia, bo jak to tak, blog jest przecież o kuchni...

Otóż od tej pory nie będzie. Zmieniam formułę, a być może i nazwę.

Pisać postaram się o wszystkim, co mnie zajmuje - podróżach, miastach, w których mieszkam, książkach, pomysłach na życie. O tym, że fajnie jest przejść się w majowy wieczór po zadupiach, jeździć pociągami, nawet znaną trasą, i pić trzy kawy dziennie. Że ktoś tam nagrał niezłą płytę. Że jestem szczęśliwa. Że znów się przeprowadzam.







Kto szuka książki kucharskiej - zawiedzie się. Jest wiele ciekawych blogów z lepszymi zdjęciami, które proponują mnóstwo detalicznie rozpisanych receptur na wszystko. Ja już jestem poza tym etapem. Nie mam ochoty być "twarzą weganizmu", ale Magdą, która czasem napisze o czymś z grubsza ciekawym.

Zawsze najbardziej lubiłam blogi "o wszystkim".

Mam nadzieję, że zostaniecie tu ze mną, żeby co jakiś czas rzucić okiem na nowy wpis. Archiwum nadal pęcznieje od przepisów na obiady, ciasta, pierogi i wszystko, o czym pomarzyć może głodny weganin, więc jest czym się inspirować, nawet jeśli teraz modne są bezy z cieciorki i część tych postów jest już zupełnie demode.

środa, 15 kwietnia 2015

w ruchu

Nie lubię porównywania się do bohaterek literackich, egzaltowane to i głupie. Ach, taka ze mnie Bridget Jones, bo mi rajstopy na tyłku pękły. Ach, taka ze mnie Pippi Langstrump, mam piegi i lubię dziwaczne żarty. Nie przeżywam więc wielkiego dreszczu - oprócz może takiego z niesmaku - gdy ktoś porównuje siebie do Holly Golightly ze "Śniadania u Tiffany'ego" i opowiada, jak to powinien/powinna przykleić sobie na drzwiach napis w podróży.

Cóż, ja tam jestem w podróży non stop, to najnaturalniejszy ze stanów. Nie przeraża mnie, że mam ciuchy, książki i utensylia w trzech domach, i czasem zastanawiam się gdzie są majtki w folkowe kwiaty i spódnica do kolan. Tracę czasem pół godziny na szukanie czegoś, żeby się w końcu zorientować, że mam to gdzie indziej. Od połowy marca byłam w "swoim" łódzkim mieszkaniu z tydzień, i to na raty.




Gotuję po polsku, po indyjsku, po swojemu.


Manna z borówkami i kokosem.


Kotlety z groszku i kapusty kiszonej, soczewica w sabji masali, jaglanka.


Weganizm po polsku - seler panierowany, ziemniaki z wody, buraki zasmażane (ze słoika).




poniedziałek, 6 kwietnia 2015

miejsca i niemiejsca

Cztery miesiące w Łodzi, pewnie zostało nie więcej niż kilka kolejnych, może pół roku. Coraz łatwiej się przenosić - choć to akurat nigdy nie było dla mnie trudne.
Zaczęłam w końcu pisać moją książkę. Nie, nie jest kucharska.



Rzeka Rak. Wpadłam do niej po uda, próbując przejść po oślizgłym konarze na drugą stronę.


Marcowy Budapeszt. Weszłam na to wzgórze po lewej, ale lekko nie było.


Langosz na dworcu Keleti - wielki i tłusty.




Śladami łódzkich murali. Naprawdę jest co oglądać. Łódź jest naprawdę fantastycznym miastem, nawet jeśli ktoś nie fascynuje się brzydotą, brudem i obskurnością tak, jak ja, a po prostu lubi pozwiedzać, zjeść i wypić. Mocno mnie denerwuje niechęć do Łodzi, powszechna zwłaszcza wśród ludzi, którzy - niespodzianka - nigdy tu nie byli.






sobota, 14 lutego 2015

luty taki przypadkowy

Krótki, niepotrzebny. Głównie w Łodzi.

Polecam świetny lokal Niebostan na Piotrkowskiej 17 - są tosty z pesto i serem, pyszne bułki i bagietki z tofu, są tanie kawy, bywa ciasto. Miło, jasno, przestronnie.







Na szerokim parapecie leżą darmowe książki, a do kawy dają Oreo. Jak się zna dziewczyny za barem, to nawet dwa!



Zupa afrykańska, za blogiem Hello Morning - ziemniaki, papryka, kukurydza, kmin rzymski, masło orzechowe, chili i inne.



Trochę Łodzi, która, pomimo zimy, zachwyca - ulica Rewolucji 1905 roku.

piątek, 23 stycznia 2015

styczeń się z niczym nie rymuje

Zaczęłam nową pracę. Jest wspaniała. Niech wam starczy, że właśnie wprowadzałam poprawki korektorskie do broszurki o Marksie.
A teraz pora na pizzę.



Łódź, miasto tanich knajp wegańskich, oddech po Warszawie.




Bliny gryczane z hummusem, pastą z avocado i tempehem. Wszystko, prócz tempehu zrobiłam sama (choć słyszy się i o takich śmiałkach, co i tempeh, i tofu dzielnie zrobią w domu).


Kilka dni temu miałam trzydzieste czwarte urodziny. Trochę mnie bawi, kiedy koleżanki mające trzy-cztery lata do trzydziestki się tej trzydziestki boją, przejmują i płaczą w rękaw. Trzydziestka to jest nic, liczba. Trzydzieści cztery też ujdzie. Trochę morda się zaczyna sypać, ale mamy takie życie, jakie mieć chcemy. A ja zaczęłam właśnie swój nowy świat w Łodzi. Prawie z niczego i prawie za nic. Czy jest trudno? Bywa, ale nowe rzeczy bardziej cieszą, niż przerażają. Nigdy nie bałam się dobrych - lub koniecznych - zmian.
Wierz w siebie, dziewczyno, wierz w to, że jesteś silna, niezależna, mądra i dobra, poradzisz sobie, a przynajmniej na poważnie spróbujesz. Nie potrzebujesz obstawy mężczyzn, żeby skręcić stół, pomalować ścianę, jechać w podróż, iść do kina.
Na tych trzydziestych czwartych urodzinach miałam piątkę bliskich znajomych - w nowym mieście. Wszystko się da i nie wierzcie w "odpowiedni czas" na różne rzeczy. To nieprawda, że po trzydziestce to tylko garsonkę do trumny przymierzać.


sobota, 27 grudnia 2014

grudzień w obrazkach

Wiem, od dawna nie zamieszczam przepisów, a tylko zdjęcia, relacje z wyjazdów i mrożących krew z żyłach zwrotów życiowych, a mój blog jest jaki jest, ale mam nadzieję, że jeszcze niejeden pies z kulawą nogą tu zagląda.














Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...